Fotografie is spreken in beelden

Fotografie gaat voor mij uiteindelijk over communicatie. Ik vind het dan ook belangrijk dat andere mensen mijn werk zien.

 

Portretfotografie

Portretten zijn er in vele smaken. Niet alleen is er de keus tussen bijvoorbeeld hoofd en schouders, een halfportret, of de hele figuur, maar ook de vraag of alleen de persoon wordt afgebeeld, of juist ook een stukje omgeving, of sprekende voorwerpen. Er zijn nog tal van andere aspecten: een portret dat oplicht in het donker of juist één badend in licht; ogen die je aankijken of juist wegkijken; zwart-wit of kleur?....

Er is geen goed of fout. Er zijn alleen maar voorkeuren van de geportretteerde, de kijkers en de fotograaf. Voor iemand die een mooie herinnering van een dierbare wil hebben, kan enkel een mooi uitgelicht gezicht een prachtige oplossing zijn. Voor anderen wordt een portret juist interessant als het beeld meer elementen bevat, waardoor meer universele emoties worden opgeroepen of indirect meer over de persoon wordt verteld. Vage, raadselachtige portretten zijn ook populair omdat ze zoveel ruimte geven om de eigen gedachten de vrije loop te laten.

 

Documentaire en reportagefotografie

Reportage en documentaire zijn voor mij verschillende dingen. In geval van een reportage doe ik in feite met foto's verslag van wat ik aantref. Bij een documentaire ga ik op zoek naar beelden die uitdrukken wat ik wil vertellen. Bij reportage denk ik vaker in termen van een verhaal met een kop en een staart. Bij een documentaire is dat minder sterk. Het gaat meer om het verbeelden van een specifiek gevoel of een statement.

Ook de relatie met opdrachtgevers is anders. Een documentaire vraagt om veel vrijheid voor de fotograaf. Op eigen initiatief gemaakt werk wat nadien aan relaties wordt aangeboden is hier meer voor de hand liggend. Bij een reportage zal er eerder een opdrachtgever zijn die plaats, tijd en onderwerp nauwkeurig bepaalt.

De grenzen zijn niet heel scherp; wat begint als een reportage kan gemakkelijk uitgroeien tot een documentaire serie.

 

Vrij werk

Bij vrij werk ontbreekt een opdrachtgever. Het speelveld ligt totaal open en ik maak beelden omdat ik ze mooi of interessant vind. Natuurlijk hoop ik dat anderen er ook iets in zien, of beter gezegd, iets bij voelen. Dat gaat niet altijd over 'mooi' of 'niet-mooi'. Het kan net zo goed over bijvoorbeeld macht, machteloosheid, hoop, kracht, verwarring, pijn of liefde gaan. Esthetiek speelt echter meestal wel een rol in mijn werk.

Ik vind het geweldig om dans en ballet te fotograferen. Ik probeer te zoeken naar nieuwe invalshoeken die de beelden iets meer maken dat het registreren van de kunst van een ander. Daarbij spelen beweging en de mate van detail een grote rol.

Soms stort ik me op een stilleven. Stilleven is bij uitstek een middel om het mooie uit kleine dingen te halen, of om een kapstok voor herinneringen te creëren. De grens met reclamefotografie is soms vaag.